Sterven van geluk

Concertkaarten koop je minimaal een half jaar van te voren. Dat is een feit en is nu eenmaal zo. Bij gewilde artiesten moet er je gewoon heel snel bij zijn voordat anderen met de begeerde tickets aan de haal gaan. Dit ondanks de absurde entreeprijzen. De crisis heeft ook bij concertgangers aangeklopt, maar is blijkbaar nog niet binnengetreden. Meestal lukt het me om erbij te zijn. Soms ook niet. Sterker nog, als je naar zo’n waanzinnig populaire band wilt, is het doorgaans binnen een half uur uitverkocht, en in dat half uur lig ik nog in mijn bed. Mocht ik dan op slinkse wijze toch binnen zijn in zo’n bloedhete zaal, dan denk ik meestal: ‘rot op met je bezwete bovenlijf, achterlijke mongool’ en ‘au, mijn teen.’ In mijn oneindige menselijke ontoereikendheid, moet ik toch enigszins beschaamd toegeven dat ik een oude zeikerd ben geworden met een gemakzuchtige muzieksmaak. Het is vroeger wel eens anders geweest natuurlijk, maar mensen zoals ik horen niet meer thuis bij een hip en trendy muziekevenement. Trouwens, ik geloof dat ik nog liever een nier zou afstaan of me zou laten doodmartelen dan dat ik naar de hedendaagse muziekpulp ga kijken. Toch is er één muziekband waarbij ik de bovengenoemde ongemakken graag voor lief neem en die ik koste wat het kost wil zien, nl: Depeche Mode. Ja inderdaad, dat is zó jaren tachtig, maar ik ben ook van die tijd. Eerlijk gezegd nog van ruim daarvoor. Vertel het tegen niemand maar toen ik op de wereld kwam, had Elvis weliswaar de omvang van een tweezitsbank maar was hij nog altijd springlevend en beleefde zijn gouden jaren.

Ongeveer vanaf mijn twaalfde jaar raakte ik zwaar op de hand en ontwikkelde ik een voorliefde voor de melancholische, licht deprimerende muziek van deze drie Britten. Waarschijnlijk zegt dit iets over mijn gemoedstoestand, want sindsdien ben ik aan de Depeche Mode. Toen ik hoorde dat ze in 2006 een eenmalig concert gaven in Rotterdam, was ik er dan ook als de kippen bij en kocht met een ijzingwekkende vanzelfsprekendheid de beste en duurste kaarten. Wat kon me immers gebeuren? Ik was kerngezond (dacht ik) en het leven lachte me toe. Dat was in de zomer van 2005 en – zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten – was er dat jaar onweer in mijn hoofd op komst. Dat onweer zorgde voor uiterst onverkwikkelijke gezondheidsproblemen waardoor ik flink in mineur raakte, en alhoewel ik me er maanden op had verheugd en de entreetickets me iedere dag uitnodigend aankeken, besloot ik niet naar het optreden te gaan. Los van alle rampspoed dat jaar was dit de zoveelste beproeving en het bericht dat ze de sterren van de hemel hadden gespeeld, beet behoorlijk.

Vorig jaar speelde Depeche Mode weer in Rotterdam, en weer had ik kaarten gekocht. Deze keer was ik wél van de partij en toen ik daar verheugd stond te wachten op wat zou gaan komen, wervelde een prettige stroom van ambivalente gedachten door mijn hoofd. Ineens waren de drommen mensen niet meer storend en genoot ik zelfs een beetje van hun vrolijk gedar. Maar bovenal voelde het als een revanche, een overwinning op mezelf en op de doomdenkende Nederlandse doktoren dat ik, ondanks hun dramatisch slechte prognose, na vier jaar nog steeds onder de levenden ben en intens genoot van het prachtige optreden. Bart Chabot stond naast me en knikte vriendelijk.

Geluksstoten schoten door mijn lichaam en ik voelde me op dat onbetaalbare moment de gelukkigste mens op aarde. Dat had ik werkelijk nooit gedacht nog mee te mogen maken toen de Nederlandse oncoloog me met een moeilijke, ernstige blik aankeek en haperend vertelde dat ik eigenlijk ‘een vogeltje voor de kat’ was. Toen de zanger opkwam, gilde een volkse gecoupe-soleilde vrouw dat ze bijkans stierf van geluk. Haar opmerking werkte verlossend op me in en ik dacht bij mezelf: ‘zolang ik leef, wil ik sterven van geluk!’

Slaap lekker vannacht en morgen ‘GEZOND’ weer op!