Mijn lichaam viert feest. Er zit leven in!!

Hormonen gieren als een gek in het rond, mijn anders zo geringe eetlust groeit met de dag en een buikje begint zich te vormen waar eerst nog voornamelijk littekens te zien waren. Zwanger zijn is een geheel nieuwe ervaring. Een ervaring waarvan ik dacht dat ik het nooit zou mogen meemaken. Ik wist überhaupt niet of ik nog vruchtbaar was na alle chemische troep wat de afgelopen jaren in mijn lijf is gespoten.

En toch, hier zit ik dan; een aanstaande moeder. Dankbaarheid is een te klein woord voor wat ik voel. Ik ben het voor het eerst helemaal eens met wat mijn lichaam uitvreet. Soms lijkt dit zwanger-zijn echter verdacht veel op ziek-zijn. Ik wil hier absoluut niet ondankbaar klinken, want dat ben ik dus niet maar er zijn overeenkomsten te noemen. Hoe je het ook wendt of keert. Een voorbeeld uit de praktijk; mijn enthousiast groeiende eetlust neemt de voorkeur voor eieren en vlees; veel proteïne dus.

Herkenbaar voor sommigen van jullie? Dat was toch echt een bijwerking van de chemo, kan ik me herinneren. Dan is er nog een merkwaardige voorkeur voor voedsel met een sterke, niet te omzeilen smaak. Als alles met mosterd bedekt kon worden was ik heel gelukkig. Jammer genoeg zeggen ze dat salami beter vermeden kan worden tijdens de zwangerschap. Daar baal ik van. Dat was dan weer een voordeel van de chemo; ik heb toen op salami en eieren geleefd. Met af en toe tonijn, voor de afwisseling. Er was niks verboden destijds en ik heb me dan ook rijkelijk beloond met goed eten. Nu is de waslijst van dingen te vermijden langer dan de gemiddelde boodschappenlijst en dus beperk ik mij tot veel kruidenthee drinken. Dat vult ook de maag en schijnt gezond te zijn voor een foetus in wording.

Volgend verschijnsel; de welbekende rondgierende hormonen, waar iedere zwangere vrouw last van zou hebben (maar haar partner nog meer). Ook dat is mij geen onbekend verschijnsel. Daar heeft de tumor destijds wel voor gezorgd. Nu is de eer aan een bevruchte eicel. Dankzij deze bevruchte eicel zit er wel iets meer oestrogeen in het mengsel dat mijn bloed heet, maar oestrogeen of hydrocortison, wat maakt het eigenlijk uit? Een hormoon blijft een hormoon en het effect op de psyche van de mens blijft even ontregelend. Daar doe je weinig aan. Vervolgens komen we bij mijn verdacht dikker wordende buik. Littekens en gaten hier alom, dus een beetje meer inhoud kan op zich geen kwaad, dacht ik zo. Bovendien heb ik goede hoop dat het ooit wel weer terug in vorm zal springen. En zo niet, dan niet.

Laten we wel wezen; het landschap van mijn buik is al jaren niet meer wat het was. Dus mocht de boel niet spontaan terug in vorm schieten (en ik vermoed dat ik hier weer iets te optimistisch ben) dan kan ik ook daar mee leren leven. Voordeel van kanker; je leert leven met je lijf zoals hij is. Goed, dat waren de voor mij opmerkelijke overeenkomsten met het ziek-zijn, die ik toch met jullie moest delen. Maar dan nu de verschillen. Deze zijn voornamelijk in de psycho-sociale sfeer te vinden, is mij opgevallen. Een lijf is immers maar een lijf en kan slechts een beperkte hoeveelheid kanten op tijdens haar gebruiksduur. De psyche echter, houdt nooit op zich te ontwikkelen.

Zo ervaar ik nu bijvoorbeeld, voor het eerst, totaal geen lichaamsvervreemding. Terwijl ik dat toch echt wel voel wanneer ik aan de kanker ben. Dan distantieer ik me het liefst zo ver mogelijk van mijn lijf vandaan. Veel te pijnlijk anders. Nu deins ik echter vrolijk mee op deze stroom van veranderingen. Straks wordt het nog erger; dan ben ik zo groot als een huis, onherkenbaar voor mezelf en vooral ook voor anderen – en toch ben ik blij met dit alles. Ik ben het voor het eerst helemaal eens met wat mijn lichaam uitvreet. Gebreken en al. Misschien helpt dat tegen de lichaamsvervreemding? Wie weet. Of ik ben onderhand zo gewend aan een lijf wat zijn eigen plan trekt dat ook dit er wel bij kan. Dan zou kanker een voordeel zijn bij eventuele zwangerschappen…. Maar dan zou het toch ook een voordeel moeten zijn bij het leven op zich? Bij alles wat een mens in het leven meemaakt?

Na een rondje kanker (laat staan 7 rondes) ben je als mens namelijk behoorlijk ervaren in de wereld van controle verlies (een thematisch onderwerp bij mij, zoals jullie misschien al is opgevallen). En ervaring in controle verlies kan ook wel de Kunst van Overgave genoemd worden. Dit is een belangrijke kunst om onder de knie te krijgen, wil men met een beetje mentale rust de dood in gaan. Maar het is ook een belangrijke – en misschien wel onderschatte – Levenskunst. Want niet alles gaat over de dood, zo blijkt nu. Doorleven nadat je je begrafenis hebt geregeld is een uitdaging op zich. Een uitdaging waarvan velen van jullie wellicht ook mee bezig zijn nu.

Deze uitdaging vraagt de nodige overgave. Alles accepteren wat nu nog op je pad kan komen, betekent zowel de goede dingen als de slechte dingen met beide armen omhelzen. Het is niet niks. Zo is ook de stap om een kind te nemen behoorlijk eng te noemen. Ik weet namelijk dat er geen garanties zijn dat dit tijdperk kankervrij zal blijven. Maar moet ik daarom ronde 8 afwachten? En ondertussen braaf niks doen, want; stel dat je ziek wordt? Dan kan ik toch beter meteen mijn doodskist in kruipen, lijkt mij. Nee, ik zie het liever zo; mijn lijf is als een slagveld waar ook bloemen groeien.

Nu staat mijn veld volop in bloei en dat duurt zolang het duurt. Wij weten geen van allen hoe lang we in bloei zullen staan. Een stel ouders die zich bewust zijn van hun sterfelijkheid en ieder moment met dankbaarheid vervullen lijkt mij echter een groots cadeau voor een kind.