Ergernissen

Met zekerheid durf ik het niet te zeggen, maar de kans is vrij groot dat de buurt mij verdenkt van criminele praktijken. Waarom? Door mijn onregelmatige baan. Meestal ben ik vrij als anderen zich naar hun broodheer slepen. Terwijl ze slaafs in de auto of op de fiets stappen om weer met frisse tegenzin aan een nieuwe werkdag te beginnen, zien ze mij geeuwend voor het raam staan. Vele oordelende,van minachting doordrenkte blikken zijn mij al ten deel gevallen. Het wachten is op de eerste scheldkanonnade of de alom bekende middelvinger.

Na voor de zoveelste keer door de nacht te hebben gevlogen, werd ik vorige week weer rond borreltijd wakker, deed plichtmatig de gordijnen open (dat schijnt zo te horen) en sprak met vrienden af bij mijn lievelingscafé in het Vondelpark. Ik kom daar graag. Niet omdat hun tosti’s zo goed zijn, want dat zijn ze niet, maar vanwege de bonte kakofonie aan couleur locale die iedere dag neerstrijkt op het populaire volkse terras en vrijwel zonder uitzondering de versgebakken appeltaart met spuitslagroom naar binnen werkt. Toegegeven, die ís ook verrukkelijk. Zittend in deze uitbouw heb ik me de afgelopen jaren vaak verbaasd – en kostelijk vermaakt – over de vreemd uitgedoste mensen die in Amsterdam blijkbaar vrij rond mogen lopen. Van rebelerende punkers  tot brallende studenten, van rechtse beursballen tot linkse alternatievelingen en van hippe rosé drinkende stadsyuppen tot provinciale dagjesmensen uit een of ander kutgehucht. Niets is zo leuk als ‘mensen kijken’. Soms, als je dicht bij een andere tafel zit, kun je flarden van het gesprek opvangen maar meestal praat het rapalje zo hard dat je wel móet meeluisteren, ook al wil je het eigenlijk liever niet.

Een tijdje terug zat er aan een belendend tafeltje een licht beschonken zwerver met viezige kleren en een stinkende herdershond. Met nog drie bruine tanden in z’n ratel wauwelde deze verloederde kansloze met een onvervalst plat Amsterdams accent.  Het was het type dat voor hij iets vertelt, zegt: “Kijk, weet je wat het is?” En dan vertelt wat het is. Een kennis van me gebruikt constant stopwoordjes en begint bijna iedere zin met:  “Ik heb dan zoiets van.” Anderen slissen weer ambetant , stotteren hevig of praten met consumptie. Als je er op gaat letten – en opmerkelijk genoeg doe ik dat de laatste tijd -  is het behoorlijk irritant.

Mijn hinderlijke eigenschap is dat ik altijd (ja, altijd) te laat of in het gunstigste geval nog net op tijd kom voor een afspraak. Dit is Remco ten voeten uit. Altijd denken dat er nog tijd zat is. Het is zeker geen kwestie van pesten of treiteren, tenslotte is het niet iets om trots op te zijn, maar het lukt me gewoonweg niet om op tijd te komen. Mijn vrienden weten het ondertussen en houden er rekening mee door me een uur van te voren even op te bellen of eerder met me af te spreken dan eigenlijk nodig is. Vroeger vergoelijkte ik mijn gedrag door te zeggen dat ik oorspronkelijk uit het zuiden kom, en dat dit ‘het Brabants kwartiertje’ is. Onderwijl woon ik ruim negen jaar in Amsterdam en is het kwartiertje verlengd naar een half uur, dus daar kom ik ook niet meer mee weg. Bovendien ga ik er automatisch vanuit dat anderen óók te laat komen. Maar echt vervelend word het pas voor me als mensen te vroeg komen. Wil je snel onder de douche springen omdat je denkt nog vijf minuten te hebben, staan ze ineens voor je deur.

Anderen hebben weer de ergerlijke eigenschap dat ze zich druk maken om kleine onbenullige, vaak materialistische zaken die doorgaans nog ver in de toekomst liggen. Keer op keer verbijster ik me weer over het feit dat sommigen zich zo vreselijk kunnen opjuinen om futiliteiten. Soms, als ik een goede bui heb, probeer ik ze aan de hand van mijn situatie uit te leggen dat het ver uitstippelen van toekomstplannen niet zoveel zin heeft. In de tussentijd wringt het leven zich erdoor en kan er van alles mis gaan. Zo is het risico op kanker tegenwoordig 1 op 3. Ja, dat lees je goed: één op drié. Een oncoloog vertelde tijdens een KWF informatiedag dat de kans dat mensen persoonlijk met kanker in aanraking komen 33 procent is. Drieëndertig procent! Kanker is niet ver van je bed, velen van ons stappen er iedere avond mee in bed.
Slaap lekker vannacht en morgen ‘GEZOND’ weer op!