Een prettig gesprek met Cor Verhoeff

Paspoort
Naam: Cor Verhoeff
Leeftijd: 46 jaar
Woonplaats: Dieren
Soort kanker: Hersentumor
Lid van SJK sinds: 1995

Het is hoogzomer als ik met Cor afspreek. Cor woont in Dieren. Tijdens de twee uur durende treinreis schieten de mooiste plaatjes van het Gelderse landschap langs mijn raam. Eenmaal in z’n tuin en voorzien van koffie en stroopwafels begint hij zijn levensverhaal te vertellen.  Zijn toenmalige huisarts nam Cor niet serieus toen hij, zoals hij zelf zegt ‘als een onderdeurtje van zeven’ met klachten van hevige hoofdpijn bij hem aanklopte en deed het af als aanstellerij. Toen de hoofdpijn steeds erger werd en hij er ook bij begon te braken, liet de huisarts voor de zekerheid een foto maken van Cor’s hoofd. “De inkt van de foto was nog niet droog of de ambulance stond al voor de deur”, aldus Cor.

In Utrecht werd hij met spoed geopereerd, al ging dat volgens Cor nog wel erg amateuristisch. Cor: “In die tijd, we praten over 1970, waren er nog nauwelijks kinderen geopereerd aan een hersentumor. Chemo en bestraling werden nog niet op grote schaal toegepast,  scans bestonden nog niet. Volgens mijn neurochirurg was het gewoon loodgieters werk wat ze bij mij deden.” Het ziekenhuis was helemaal niet berekend op zo’n jonge patiënt en hij lag als kind dan ook op een zaal met alleen maar oudere mannen. Kort daarna volgde nog een tweede korte ingreep, al weet Cor daar weinig meer van.

Na veertig jaar zonder ernstige terugvallen staat Cor niet meer onder controle en heeft dan ook vertrouwen in de toekomst. Hij werkt als administratief medewerker en ondersteunt onderwijsspecialisten in het bijzonder onderwijs. De tijd die overblijft, vult hij met schilderen en muziek maken. Dat hij een creatief persoon is, werd me al meteen duidelijk toen ik zijn woning binnen stapte en de fraaie schilderijen aan de muren zag. Hoewel hij niet meer op controle hoeft, wordt hij nog vaak herinnerd aan zijn ziekteverleden.

De hersenoperatie redde dan wel zijn leven, geheel zonder consequenties was het niet. Daar kwam Cor een jaar na de ingreep achter toen hij op achtjarige leeftijd voor het eerst bewust in de spiegel naar zichzelf keek en schrok van wat hij zag. Hij en de mensen die Cor kennen, zijn er inmiddels aan gewend, maar dat geldt niet voor de buitenwereld. “Telkens als ik in een nieuwe omgeving kom, zijn er mensen die me vreemd aankijken omdat ik een beetje raar praat en moeite heb met lopen. Meestal zie ik ook angst in hun ogen om met mij in contact te komen. Dat overkomt me zo vaak. Toen ik nog in Arnhem woonde werd ik soms door de politie staande gehouden omdat ze me verdachten van openbare dronkenschap!”, aldus Cor.  Voor zichzelf heeft hij het inmiddels wel geaccepteerd, maar de reacties van de mensen blijven zwaar en dat kan hij maar moeilijk aanvaarden.

Ben je een gelukkig mens en wat is geluk in je leven? ‘Als je geluk definieert als het optellen van allerlei gelukmomentjes en je kunt daarnaast door je eigen onmogelijkheden heen kijken, dan zeg ik JA, ik ben een gelukkig mens. Helaas lukt me dat – zoals zoveel mensen – niet iedere dag.’