Een prettig gesprek met Christel Folmer

Paspoort
Naam: Christel Folmer
Leeftijd: 36 jaar
Woonplaats: Alkmaar
Soort kanker: ziekte van Hodgkin
Lid van SJK sinds: 1999

Ik zit in de trein naar Alkmaar. Op weg naar de derde lotgenoot met een pakkend verhaal. Christel en ik leerde elkaar kennen in de nazomer van 2007. Samen organiseerden we een SJK regiobijeenkomst. Zij stopte als vrijwilliger, ik begon. Wat me toen al opviel was dat ze naast een vrolijke sociaal gevoelige jonge vrouw ook iemand is waarop je kunt bouwen. Dat ze nog steeds een vrouw van haar woord is, blijkt als de ijzeren hond stipt om vier minuten over tien majestueus treinstation Alkmaar binnenschreit en Christel’s man Ed me op de afgesproken plek komt ophalen. Als ik Christel thuis aantref met baby Roos in haar handen glimlacht en straalt ze als vanouds. Dat er achter die mooie lach ook tegenspoed schuilt, ontdek ik later.

Christel was vierentwintig toen ze in haar hals een bobbel ontdekte ongeveer ter hoogte van haar sleutelbeen. ‘In die tijd viel ik heel erg af, ik had veel minder eetlust, zweette ’s nachts hevig en ik was ontzettend moe. Toen na een tijdje die bobbel maar niet wegging, kreeg mijn vader argwaan en raadde me aan om naar mijn huisarts te gaan. In het ziekenhuis maakte ze een echo van mijn hals en mijn bloed werd onderzocht.’ aldus Christel. Al snel werd duidelijk dat ze lymfeklierkanker had: Hodgkin. Het bleek uitgezaaid. Eén tumor zat achter haar borstbeen, de andere bij haar sleutelbeen. Een intense periode volgde waarbij haar hele lichaam achtendertig  keer werd bestraald. Dat bleek genoeg, de kanker was weg. Lachend vertelt Christel: ‘in die tijd ben ik even gedeeltelijk kaal geweest, ik leek net een gabbertje. Om het wat op te leuken had ik extentions in mijn haar gedaan. Ik was net Katja Schuurman!’ Christel was werkzaam in een ziekenhuis toen ze haar bestraling kreeg. Op een gegeven moment werd dat te confronterend. Ze verhuisde naar Alkmaar, begon opnieuw en vond al snel haar geluk. Ze trouwde met Ed en beviel van twee prachtige kinderen: Bo en Roos.

Christel is al een tijdje vrijwilliger bij FREYA (www.freya.nl), een vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen en wil binnenkort ook als vrijwilliger gaan assisteren bij de activiteiten op Bo’s school. Vorig jaar moest ze echter een tweede tegenslag incasseren. Als gevolg van de intensieve bestraling heeft ze nu een hartspierziekte. Het komt er op neer dat haar hart niet meer voldoende pompkracht heeft. Tijdens een hartoperatie is er bij Christel een apparaatje ingebracht wat nu haar pompfunctie aanstuurt door middel van kleine stroomstootjes. ‘Al bij al ben ik ontzettend positief over de toekomst. Na de laatste operatie kan ik weer jaren mee, zou er als het ware negentig mee kunnen worden. Toch ben ik me nog meer bewust geworden van mijn sterfelijkheid, ik besef wel dat je iedere dag moet pakken. Ik richt me nu helemaal op mijn gezinnetje. Dát vind ik het belangrijkste in mijn leven, daar ga ik voor’ aldus Christel.

Ben je een gelukkig mens? ‘Ja.’ Wat is geluk in je leven? ‘Mijn kinderen Bo en Roos en mijn man Ed.’