Omslag van 'Wit bloed, kwaad bloed'

Journalist en schrijver Jeroen Terlingen heeft na zijn eigen behandelingen van een Hodgkinlymfoom een aantal boeken over kanker geschreven. De erfenis van Thomas Hodgkin is een handboek voor mensen, die met een Hodgkin- of non-Hodgkinlymfoom te maken krijgen.

Sinds kort is er van de hand van Jeroen ook een handboek over leukemie verschenen met de titel Wit bloed, kwaad bloed.

Hij beschrijft de verschillende zaken waar je mee te maken krijgt als je met een dergelijke ziekte geconfronteerd wordt. Omdat deze vormen van kanker ook regelmatig bij jongeren voorkomen, zijn in beide boeken complete hoofdstukken aan jongeren gewijd en worden in andere hoofdstukken zaken behandeld waar je met name als jongere mee te maken krijgt zoals bijvoorbeeld de gevolgen voor de vruchtbaarheid.

Gezien de overeenkomsten tussen deze vormen van kanker, is het logisch dat Jeroen dezelfde opbouw voor beide boeken heeft gekozen en ook de inhoud van de boeken gedeeltelijk hetzelfde is. Er is echter redactioneel bij het kopiëren wel een paar keer iets mis gegaan.

Zo snapte ik een stukje in het hoofdstuk over vruchtbaarheid in het boek ‘Wit bloed, kwaad bloed’ niet helemaal, totdat ik hetzelfde hoofdstuk in het boek ‘De erfenis van Thomas Hodgkin’ las en toen begreep dat de jaartallen per ongeluk niet goed overgenomen waren.

Dit doet niets af aan het nut van het boek maar als er ooit een herziene uitgave van ‘Wit bloed, kwaad bloed’ verschijnt, is het geen overbodige luxe als het boek nog een keer nagekeken wordt op dit soort kopieerfouten.

Uiteraard zijn beide boeken vooral bedoeld om informatie te geven en minder bedoeld als leuk boekje voor tussendoor maar door het afwisselen van informatie met interviewfragmenten is het boek prettig leesbaar en geen supertaaie kost geworden. Bovendien geven de interviewfragmenten ook inzicht over hoe anderen met de situatie omgaan.

Als je met leukemie of een Hodgkin- of non-Hodgkinlymfoom te maken hebt, dan zijn deze boeken zeker de moeite waard. Maar ook als je met een andere ziekte te maken krijgt, zijn grote delen van deze boeken erg nuttig zoals een verklarende woordenlijst en praktische adviezen over het omgaan met je arts.

Jeroen heeft zelf de overtuiging dat een goed geïnformeerde, mondige patient beter in staat is om het ziekteproces te doorstaan en daar dragen deze boeken zeker aan bij.

‘Wit bloed, kwaad bloed’ is geschreven in opdracht van Stichting Leukemie.nl, een organisatie die onderzoek naar behandelmethoden tegen leukemie en aanverwante beenmerg- en bloedziekten financieel ondersteunt. Verder begeleidt deze stichting leukemiepatienten door ze gerichte informatie te geven en ze de mogelijkheid biedt om ervaringen uit te wisselen.’Wit bloed, kwaad bloed’ is dan ook via deze stichting te bestellen.

‘De erfenis van Thomas Hodgkin’ is geschreven in opdracht van de Lymfklierkanker Vereniging Nederland (LVN), de patiëntenvereniging voor mensen met een Hodgkin- en non-Hodgkinlymfoom. Op hun website is de ‘De erfenis van Thomas Hodgkin’ te bestellen. Daarnaast zijn ook de andere boeken, die Jeroen Terlingen rondom kanker geschreven heeft, via deze website te bestellen.

Lege Maag in Het Ketelhuis

Vanaf 31 maart dagelijks om 17.00

Ontdekking van het Nederlands Filmfestival 2009 nu in roulatie in Het Ketelhuis

Frederique Huydts/ Lege Maag

De film Lege Maag heeft een aparte historie. Ze is in 2006 gemaakt (met o.a. Frederique Huydts in haar laatste filmrol) en werd in 2008 uitgeroepen tot winnaar op het ‘Festival van de Afgewezen Film’ in Amsterdam, mede “door voortreffelijk acteerwerk” (juryrapport). Daarna is ze enthousiast ontvangen tijdens het Nederlands Film Festival in Utrecht in 2009. In de filmkrant wordt ze ‘het duistere broertje’ van Zusje genoemd, die ook met minieme middelen gemaakt is en destijds een Gouden Kalf heeft gewonnen. Vanaf 31 maart krijgt de film zijn langverwachte en welverdiende bioscooprelease in Het Ketelhuis.

Het verhaal

Lege maag (2006) is een speelfilm over de mislukte journalist David Keller (Hans Breetveld) die een vastenkuur boekt in het spiritueel centrum van de Australische goeroe Lucy (Wendy Butterworth). Deze mysterieuze vrouw belooft haar cursisten, binnen een kuur van drie weken, de ultieme staat van verlichting. In de bijzondere nabijheid van haar helende energie ondergaat men een innerlijk schoonmaakproces. David maakt een persoonlijk verslag van zijn therapie en toont de kijker hiermee een bijzondere blik in de krankzinnige wereld van de spirituele hulpverlening. Naast Hans Breetveld en Wendy Butterworth zijn er hoofdrollen weggelegd voor Frederique Huyds, Katarina Justic en Hein van der Heijden.

Lege Maag is een initiatief van cameraman Ronald Kerkman en acteur Hans Breetveld, die, naast het spelen van de hoofdrol in Lege Maag, met deze film ook zijn debuut maakt als scenarioschrijver en regisseur. Cast en crew hebben geheel op eigen kracht, zonder sponsors en subsidies, deze waanzinnige film weten te verwezenlijken.

Enkele reacties uit de pers

“Lege Maag moet het helemaal hebben van de geleidelijke overgang van enigszins ridicuul aandoend New Age gedoe, -koudwaterbaden, huil en lachsessies- naar de collectieve waanzin. Hans Breetveld is daar wonderwel in geslaagd, daarbij de in de Nederlandse film zo gangbare neiging tot kolderieke overdrijving vermijdend” (Raymond van den Boogaard – NRC)

“Lege Maag is een typische arthouse thriller, die het verdient om dit jaar door velen in de bioscoop bezocht te worden” (filmkrant Utrecht)

Locatie en tijden

Locatie: Het Ketelhuis, Pazzanistraat 4, Amsterdam. Dagelijks om 17.00 uur

Bezoek ook de mooie website voor meer informatie over de film: www.legemaag.nl

In het boek Ademloos beschrijft Kim Moelands wat zij doormaakt tijdens het stervensproces van haar vriend Ron en hoe zij de periode na zijn overlijden beleeft.

Ron heeft sinds zijn geboorte Cystic Fibrosis (CF), ook wel bekend als taaislijmziekte, een ziekte waardoor het slijm taaier is dan bij mensen zonder CF.

Slijm transporteert voedings- en afvalstoffen door ons lichaam en als die transportbaan stroperiger is, gaan er opstoppingen ontstaan. De longen komen bijvoorbeeld in de problemen omdat de ingeademde afvalstoffen niet afgevoerd kunnen worden. Mensen met CF hebben dan ook vrijwel constant last van longinfecties.

Doordat de longen en ook andere organen beschadigd raken door die opstoppingen en infecties worden mensen met CF in het algemeen niet heel oud, gemiddeld zo´n 35 tot 40 jaar.

Ron is 33 als hij voor de zoveelste keer met een longinfectie in het ziekenhuis belandt.  Zoals elke eerdere keer wordt geprobeerd om de infectie de kop in te drukken maar helaas lukt het dit keer niet en Ron overlijdt uiteindelijk in het ziekenhuis.

Aangezien Kim zelf ook CF heeft, is Rons stervensproces extra confronterend voor haar: ze ziet niet alleen haar geliefde lijden maar ze weet ook dat zij ooit hetzelfde zal moeten ondergaan. Bovendien heeft ze door haar ziekte een beperkte hoeveelheid energie wat uiteraard behoorlijk lastig is als je je stervende geliefde zo goed mogelijk wil ondersteunen.

De titel `Ademloos´ is treffend gekozen want Kim weet de benauwdheid van Ron zo te beschrijven dat je die bijna zelf voelt. Bovendien heb ik het boek uiteraard niet letterlijk ademloos gelezen maar wel bijna. Het woord ´pageturner´ klinkt wat ongepast voor een boek met een dergelijk onderwerp maar dat is het wat mij betreft wel: Kim schrijft zo dat je wel door wil blijven lezen.

De emotie spat van de pagina´s af maar nooit dusdanig dat het me te veel werd.

Aangezien ik zelf nooit een stervensproces van dichtbij heb meegemaakt, weet ik niet of haar beschrijving hiervan herkenbaar is. Ook weet ik niet hoe het is om op je 29^e weduwe te worden maar het gevoel dat je op een atypisch jonge leeftijd iets heftigs meemaakt, is wel herkenbaar.

Wat verder herkenbaar voor mij was om het geluk te hebben dat je vrienden om je heen hebt die er in voor- en tegenspoed voor je zijn, proberen toch iets positiefs uit een nare situatie te halen zonder het negatieve maar weg te ´positiveren´ en haar ´belevenissen´ als ze zelf in het ziekenhuis opgenomen wordt.

Kim begint ieder hoofdstuk met een stukje uit een songtekst. Voor mij staat muziek gelijk aan emotie dus in dat opzicht vind ik het een goede aanvulling op het verhaal. Door het ´pageturner´-gehalte van het boek had ik wel de neiging om vluchtig over de songteksten heen te lezen omdat ik zo sterk in het verhaal getrokken was.

Ik vind het boek een aanrader als je wil lezen hoe een leeftijdsgenoot omgaat met haar ziekte en met het verlies van haar geliefde maar ook hoe ze met vallen en opstaan geniet van het leven en de liefde in al haar veelzijdigheid.

Omslag van 'Een kikker in mijn buik'

In ‘Een kikker in mijn buik’ gaat Valerie Strategier terug naar haar kindertijd en vertelt hoe ze als meisje van zeven met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis. Er wordt nierkanker bij haar vastgesteld met uitzaaiingen in buik en longen. Eén van haar nieren wordt weggehaald en ze krijgt radiotherapie. Tien maanden lang krijgt ze ook chemotherapie.

Dit boek gaat over die ziekteperiode maar ook over de jaren daarna, over de angst voor een mogelijke herhaling van de ellende, over haar puberteit waarin ze zoals ze zelf zegt: een beetje losgeslagen was en de psychische verwerking van deze emotionele gebeurtenis.

Interview met Valerie Strategier

Als Valerie het café binnenkomt zwaai ik naar haar en ze komt bij me aan tafel zitten. Ze ziet er hetzelfde uit als op de foto. Een mooie jonge vrouw met lang blond haar dat ze om de zoveel tijd nonchalant naar achter slaat. In niets lijkt ze op dat kleine kale meisje uit het boek. Gelukkig maar. Met een kopje thee voor onze neus beginnen we aan het gesprek. Valerie vertelt dat het begin van haar boek werd gemaakt toen ze vijftien jaar was en haar psychologe haar vroeg om het allemaal eens op papier te zetten.

Valerie: ‘Omdat ik toen oud genoeg was om het trauma uit mijn kinderjaren te verwerken en ik er echt mee zat, ben ik begonnen met alles wat ik kon herinneren op te schrijven. Het was één grote woordenstroom, alles aan elkaar. Die aantekeningen zijn uiteindelijk mijn boek geworden. Vanuit die herinneringen, die zo diep zaten, maar ook met gesprekken die ik had met o.a. mijn ouders en mijn dokter, ben ik stap voor stap goed gaan opschrijven wat er gebeurde met dit als resultaat.’

Vechten

Het schrijven van een boek zat al jarenlang in haar hoofd, maar op een januari 2008 is ze er aan begonnen. Het proces duurde uiteindelijk twee jaar omdat er ook periodes waren dat ze er niet aan werkte. Opvallend detail is dat de hoofdstukken niet chronologisch geplaatst zijn. Het boek begint als het ziekteproces net is afgelopen. Pas later zien we door de ogen van een kind wat het precies inhoudt om te vechten tegen kanker. De onmacht en weerstand die ze voelt als ze weer een nare chemokuur krijgt ingespoten, de misselijkheid die daarop volgt.

Valerie: ‘Ik ben heel vaak heel boos geweest. Ik begreep niet waarom het mij überhaupt overkwam. Ik begreep niet wat het was. Ik was vaak boos dat ik in het ziekenhuis moest zijn, dat ik die rotprikken kreeg en dat ik niet gewoon naar school mocht gaan.’ Toch is er volgens haar een groot verschil tussen kind en volwassen zijn. ‘Als volwassene kun je alles beter in perspectief plaatsen, ben je je beter bewust van je leven en wat je op dat moment allemaal overkomt. Daarom kon ik als kind heel onbaatzuchtig denken en was ik blij dat ík diegene was die zo ziek was en niet een ander kind of iemand die oud is.’ aldus Valerie. Aangrijpend is ook om te lezen hoe haar omgeving er mee omging. Het bijna ondraaglijke lijden van haar ouders, maar ook de pestkoppen op school en de lieve meesters die haar liefdevol beschermden en steunden in het proces.

Litteken

In ‘Een kikker in mijn buik’ heeft Valerie het een aantal keer over haar litteken en dat ze zich er zo voor schaamt. Ik ben benieuwd of ze er nog steeds veel moeite mee heeft. Valerie: ‘Omdat ik nu heb geaccepteerd dat dit mij is overkomen, heb ik er geen problemen meer mee. Het is nog wel confronterend als ik het zie in de spiegel, maar het zit me niet meer dwars zoals vroeger. Toen kon ik het zelf niet aanzien en omdat ik ook niet wilde dat andere mensen het zagen, verborg ik het. Maar nu schaam ik me er niet meer voor, het is een deel van mij.’

De dood

Verder in het boek heeft ze het over het overlijden van een lotgenootje wat bij haar op de kamer lag. Ik vraag haar hoe een kind van zeven zoiets ervaart.

‘Het drong wel echt tot me door dat het kon zijn dat ik er op een gegeven moment ook niet meer was. Ik was bang voor de pijn, voor de misselijkheid, de prikken en voor de behandelingen. Om te lijden. Voor de onwetendheid,  dat ik niet wist wat er met me aan de hand was. Daar was ik bang voor. Maar ik was niet zozeer bang voor de dood. Op een gegeven moment heb ik zelfs gedacht: “het is goed zo, laat me maar gaan”. En ik ben er eigenlijk nog steeds niet bang voor. Het liefst wil ik zo lang mogelijk leven en genieten en er zoveel mogelijk uit halen natuurlijk, maar voor de dood zelf ben ik niet bang!’ aldus Valerie.

Valerie Strategier

Ben je een gelukkig mens?
‘JA’.

Wat is geluk in je leven?
‘Geluk is voor mij genieten, genieten van de mooie dingen in het leven. Geluk kan vaak in kleine dingen zitten, zoals een kopje thee drinken, of het geluid van het ritselen van de bladeren in de bomen. Het zijn de kleine dingen waar ik zo van kan genieten’.

Opbrengsten

Valerie werkt als vrijwilliger bij de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker (VOKK). Om kinderen met kanker te steunen, schenkt Valerie alle opbrengsten van haar boek aan de Stichting Kinderen Kankervrij (KiKa) en de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker. Bij KiKa worden de inkomsten besteed aan onderzoek voor een betere behandeling en genezing van kanker in de toekomst. Bij de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker wordt het geld gebruikt voor de begeleiding en steun aan gezinnen die nu een kind met kanker hebben. Ze zegt dat ze zelf al genoeg heeft verdiend, ze leeft immers nog. Valerie vertelt dat ze heel graag door wil gaan als schrijver. Schrijven is haar passie.

‘Ik wil gewoon mooie verhalen opschrijven. Momenteel ben ik bezig met een roman. Niet autobiografisch hoor, daar ben ik nu wel even klaar mee’, grapt Valerie.

Conclusie

Valerie schrijft op een natuurlijke manier. Met het grootste gemak lijkt het wel. Alsof ze het even aan het vertellen is. Opmerkelijk is dat ondanks het leeftijdsverschil tussen Valerie en mij – zij was destijds zeven jaar en ik 35 toen ik kanker kreeg – er veel herkenningspunten zijn te vinden in haar boek. Blijkbaar beleef je sommige gebeurtenissen hetzelfde. Het is een ontroerend, pakkend en op sommige momenten verrassend geestig boek dat je in een keer wilt uitlezen.

Na de pauze

‘Je hebt’  zei dokter Dankbaar, ‘Chronische Lymfatische Leukemie.’

Dat van dat ‘leuke’ wist ik wel, maar dat ik dat andere ook in me had, wist ik eerlijk gezegd niet.

Dus ik zei:  ’Dokter ik weet niet eens wat het is.’

‘Eh ja..’ zei dokter Dankbaar,  ’het is kanker.’

‘Wat raar. ik heb nooit kanker…..’

Na een podiumstilte van zeven jaar komt Herman Finkers glansrijk terug met een nieuwe avondvullende voorstelling met de passende titel: Na de Pauze. Deze theatershow is nu in boekvorm uitgekomen. In de voorgaande jaren was het weliswaar stil rond Herman, maar in zijn persoonlijke leven allerminst. Nadat hij door oververmoeidheid gedwongen wordt aan de noodrem te trekken en met al zijn theateractiviteiten moet stoppen, krijgt hij kort daarop vage klachten die uiteindelijk leiden naar de diagnose bloedkanker. De manier waarop hij die moeilijke fase in zijn leven beschrijft is even briljant als doeltreffend. Herman is een meester in het versmelten van humor en ernst. Ook de liefde speelt een belangrijke rol. Vooral de liefde voor zijn vrouw en dat voor het leven. Door zijn ongekend relativeringsvermogen komt Herman keer op keer met de meest scherpzinnige woordgrappen. Hij laat zijn kwetsbare kant zien en pelt zich laag voor laag af om tot de essentie van het bestaan te komen.

Conclusie

Voor diegenen die van fijnzinnige, intelligente humor houden een echte aanrader!

‘Het maakt niet uit wat voor tegenslag je is overkomen, hoe afschuwelijk ook. Het gaat er uiteindelijk om dat je bereid bent jezelf de vraag te stellen: hoe overleef ik dit? Hoe ga ik ermee om?’
Op een dag ontdekt tv-presentatrice Julia Samuël een knobbeltje in haar borst. Als ze te horen krijgt dat ze kanker heeft, belandt ze aanvankelijk in een diep dal. Tot ze beseft dat het nooit te laat is om je droom te verwezenlijken.

Julia’s droom is Afrika. Een droom die haar een spiegel voorhoudt. Julia sluit zich aan bij David Robertson, die met zijn organisatie ‘Drive Against Malaria’ de ongelijke strijd aan gaat tegen Malaria, verantwoordelijk voor de meeste doden in Afrika! Samen doorkruisen ze regenwouden en woestijnen, op zoek naar mensen die door iedereen vergeten zijn. Tijdens een van deze tochten loopt Julia hersenmalaria op en weet dit ternauwernood te overleven. Deze tweede tegenslag in haar leven weerhoudt haar er niet van om naar Afrika terug te keren en verder te strijden tegen malaria. Totdat ze de signalen van haar lichaam niet langer kan negeren en dodelijk vermoeid en met helse pijnen terugkeert naar Nederland. Ze blijkt botkanker te hebben.

Conclusie
Na twee keer kanker én malaria te hebben overleeft, is Julia strijdvaardiger dan ooit om Afrika te vrijwaarden van malaria. In ‘Niemand weet waar ik ben’ laat ze zien hoe ze in Afrika ontdekte wat er echt toe doet en hoe relatief onze problemen in het westen zijn. Deze charmante dame laat een heel andere kant van zichzelf zien als ze praat over haar tegenslagen, onzeker- heden, geluk en haar passie om de wereld een stukje beter te maken. Julia: ‘tussen de diagnose kanker en het moment waarop je eraan zou kun- nen overlijden, kunnen nog jaren liggen.

Het is vooral de angst voor kanker die me doet geloven dat de dood binnenkort wel eens een streep zou kunnen zetten door mijn leven. De dood zit dus vooral tussen mijn oren’.‘Niemand weet waar ik ben’ is een zeer openhartig boek geworden. Wat heb ik een bewondering en respect voor deze oprecht, eerlijke mooie vrouw. Het boek is indrukwekkend van het begin tot het einde. Een grote aanrader voor iedereen, vooral voor mensen met zelfmedelijden, die kunnen zeker iets leren van dit boek!

ISBN: 9789049998493 eenvoudig te bestellen bij Bol.com of de betere boekenzaak.