Daar bedoel ik mee dat, als er geen nieuw medicijn of behandeling komt, je van te voren weet waaraan je dood zult gaan. Mensen met long-, spier- of nierziektes lopen vaak rond met dit doodsvonnis. En hoewel er de afgelopen jaren ontzettend veel vooruitgang is geboekt in het bestrijden en behandelen ervan geldt dit ook nog steeds voor sommige vormen van kanker. In het bijzonder voor hersentumoren. Deze hardnekkige kwelgeesten worden op het Internet beschreven als zijnde hopeloos met een minimale overlevingskans. Je zou er van aan de drank gaan. Een mens is niet gemaakt om met zoiets om te moeten gaan. Je wilt toch niet weten waar je aan dood gaat? Bij ieder pijntje of steekje in mijn hoofd borrelen er meteen donkere visioenen en angstscenario’s in me op. Het gevoel van zekerheid en veiligheid wat vroeger vanzelfsprekend was, ben ik voorgoed kwijt. Vrienden, kennissen maar ook wildvreemden hebben dit uiterst pijnlijke gegeven al vaak geprobeerd te bagatelliseren met de troostende woorden dat zij óók geen garantie op het leven hebben en zo onder een bus kunnen lopen. Goedbedoeld natuurlijk, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Je loopt dan niet rond met de angst voor wat komen gaat, je weet het simpelweg nog niet. En juist dat maakt het verschil. Laconiek verkondigde een stoere vriend vorig jaar op zijn vijftigste verjaardag dat hij tot dusver een mooi leven had gehad en hij het prima zou vinden als het morgen over zou zijn. Kort daarna werd er huidkanker bij hem geconstateerd en van dat stoere is nu weinig meer over.

De mooiste manier van sterven is, want de dood blijft tot nog toe onvermijdelijk, gaan als Mary Dresselhuys en Jan Wolkers. Zonder zorgen in je slaap, ver op leeftijd en nooit ziek geweest. De enkele keren dat ik me zorgen maak, denk ik niet aan mijn veel te jonge leeftijd en ook de dood op zich lijkt niet iets naars, maar HOE zullen de laatste maanden van mijn bestaan verlopen en misschien moet ik dan de moeilijkste beslissing in mijn leven nemen: een zelfverkozen dood. Euthanasie blijft een mooi menswaardig alternatief. Een handige handrem als het lijden ondraaglijk is geworden. Dat die heilige Duitser in Rome er zo faliekant tegen is, vind ik vreemd, maar hij heeft wel meer dwaze ideeën. Serieus neem ik hem dan ook al lang niet meer. Het geeft mij een gerust gevoel dat, als ik er echt geen zin meer in heb, mijn huisarts mij snel verlost van het kwade, Amen. Zoals gezegd, huiverig voor mijn laatste reis ben ik niet. Wat dat betreft moet ik vaak aan de woorden van Freddie Heineken denken. Op de vraag of hij bang was voor de dood, antwoordde hij: ‘Toen ik nog niet geboren was, wist ik van niets, en als ik dood ga ook niet.’ Zo zie ik het ook. Of er is toch iets moois, of er is inderdaad niks en dan is het voor mij ook goed. In Hel en verdoemenis geloof ik in ieder geval niet.

Wat weer wel mooi is aan deze kankerzooi, is dat ik de waarde van materie ben gaan inzien. Eigenlijk bezit je niets, je mag er even gebruik van maken. Als ik in 2006 was gestorven, was mijn appartement verkocht en woonden er nu vreemde mensen in ‘míjn woning’. Mensen die nog nooit van mij hebben gehoord. Mensen die niet weten wie ik ben en wat me bezighoud. Als je er goed over nadenkt,  is het leven een grote kringloop. Zolang je er bent, mag je het gebruiken, ga je dood dan gaan anderen er weer mee verder. Dat besef voelde als een openbaring voor me. Remco die zo verzot was op mooie spulletjes en dure merken, en altijd méér wilde, zag eindelijk het licht. Het belangrijkste wat je als mens kunt hebben: IS. HET. LEVEN. PUNT.

Slaap lekker vannacht en morgen GEZOND weer op!

Nou ja, afscheid is een groot word. Van sommige dingen kan je gewoon geen afscheid nemen. Je lievelingsknuffel uit je kindertijd is er zo een. Hoe ranzig die ook geworden is, jij blijft er blind verliefd op. Je stiekeme voorliefde voor muziek van The Monkeys. Daar moet je altijd op mee blijven zingen, wat anderen ook dreigen. En kanker. Dat is nog zoiets waar je mee opgezadeld zit, net als slechte smaak. Kanker blijft je achtervolgen. Of dat nu in fysieke zin is of als spookbeeld in je hoofd. En dat is helemaal zo erg nog niet. Kanker hoort ook gewoon bij het leven.

Momenteel bestaat mijn leven echter vooral uit mama zijn voor een lief klein meisje. Dit vraagt nogal meer tijd en energie dan ik van te voren had kunnen bedenken.

Hierdoor wil ik wel eens vergeten dat het niet zo lang geleden is dat ik onder het mes lag, me afvragend hoe lang ik nog had. Toen had ik me het leven helemaal niet kunnen voorstellen, laat staan het leven zoals die nu is.

En daarom is het zo mooi om iemand als M te ontmoeten. M is mijn kanker soortgenoot. Zij en ik hebben beiden bijnierschorskanker, zijn beiden vrouwelijk en ook nog steeds jong. Onze soort kom je maar zelden tegen in het wild.

Onze levens zijn momenteel twee uitersten. M is bezig met chemo en bestralingen, in de hoop de kanker lang genoeg te kunnen verjagen om aan kinderen te kunnen beginnen, samen met haar vriend. Dit is wat zij het liefste wil in het leven. Ze zit haar tijd in kankerland nu uit, wachtend op haar terugkeer naar gezondheid. En ik ben nu dus vooral druk bezig met mama zijn, genietend maar ook lichtelijk gestressed in verband met een verhuizing (dat hoort bij een verhuizing, begrijp ik).

Zo zijn de rollen vandaag de dag verdeeld. Het lijkt zo simpel maar het is een verschil van dag en nacht.

Wie weet hoe ze over een jaar of twee verdeeld zullen zijn?

Dat weet niemand. Je kan slechts opgaan in wat het leven nu brengt en morgen is weer een dag.

Kanker zal altijd een rol blijven spelen, maakt niet uit aan welke uiterste van het leven ik mij bevind. En toch heb ik nu het gevoel dat er een hoofdstuk is afgesloten.

Vandaar dat ik nu ook besluit om te stoppen met mijn Notes. Ik wil mij wijden aan dit leven die ik nu heb. Met volle overgave.

Ik heb met veel plezier geschreven voor de Sjoka, het was een gezellig clubje met Mariska, Remco en Terese. Haar vrolijke levenslust zal gemist worden!

Met veel liefs,

Nina

Remco

WAAROM MOEST MIJ DIT OVERKOMEN?

Caïro, Egypte. Het was in de nazomer van 2005, nota bene tijdens de Ramadan, dat ik samen met een vriend een rondreis maakte dwars door woestijnen om betoverende steden en tempels met hun eeuwenoude geschiedenis te ontdekken. We stonden op het punt om weer naar Nederland terug te vliegen en hadden een prachtige vakantie gehad. Niets, maar dan ook niets wees erop dat ik voor de grootste ommekeer in mijn leven stond. Ik was, zo dacht ik vanzelfsprekend, kerngezond. Drie (!) dagen na mijn aankomst in Nederland, ik ben dan bij mijn ouders, word ik ‘s nachts in mijn slaap getroffen door zo’n zwaar insult dat zowel mijn bovenarm als mijn schoudergewricht op meerdere plaatsen breken. De tikkende bom, die dan al maanden in mijn hoofd zit, is ontploft en luidt het begin in van een vermoeiende martelgang langs verschillende ziekenhuizen. Achteraf besefte ik dat het niet op een betere plek had kunnen gebeuren. Niet in mijn Amsterdamse woning waar ik er alleen voor had gestaan en zeker niet in een primitief vies hostel in Egypte. Nee, de rampspoed kwam precies op de juiste tijd op de juiste plaats.

Was het toeval, geluk of geloof?

Een aantal jaren eerder. Bij een beeldschoon klein meisje wordt een hersentumor ontdekt. De geschrokken liefdevolle ouders doen alles wat in hun macht ligt en reizen stad en land af op zoek naar iets of iemand die kan helpen. Aan het einde van hun zoektocht hebben ze daadwerkelijk een slimme professor gevonden die haar redding kan zijn. Helaas komt het voor het kleine meisje te laat. Door haar moeder, met wie ik dan al jaren bevriend ben, maar ook via mijn zoektocht op internet kom ik terecht bij dezelfde wijze dokter, die me als ik hem spreek, meteen weet te overtuigen van deelname aan een nieuwe experimentele therapie die achteraf gezien mijn laatste hoop en enige redding zal zijn. We zijn nu dik vier jaar verder en in de tussentijd zijn al heel wat lotgenoten weggevallen. Dat juist ik tot het selecte groepje patiënten behoor waarbij de behandeling aanslaat, is een gegeven wat me nog vaak bezighoudt en waar ik nooit een passend antwoord op zal krijgen.

Is het toeval, geluk of geloof?

Een combinatie van deze drie waarschijnlijk. Het toevallige geluk dat ik telkens op de juiste plek was op het juiste moment plus het geloof in mezelf maar nog meer in een beschermende hogere macht is, denk ik, de reden dat mijn pion nog steeds staat. In mijn godsbeleving gaat het om genade, uiteindelijk om niets anders dan genade. Ik ben gespaard. Ik ben gespaard, en velen anderen zijn dood. Je kunt één keer gespaard worden, een paar keer zelfs, maar wanneer je bestaan botst met de statistieken, dan past nederigheid en de acceptatie van een groter plaatje, al zal ik dat nooit helemaal zien, laat staan doorgronden. Veel mensen om me heen hebben theorieën over waarom dit is gebeurt, en komen meestal tot eenzelfde conclusie: dat het een godswonder is dat ik nog steeds gezond ben. Je kunt het op twee manieren bekijken. Waarom heeft God me door deze hel laten gaan? Of anderzijds: waarom heb ik het eigenlijk overleefd?

Slaap lekker vannacht en morgen GEZOND weer op!

Met zekerheid durf ik het niet te zeggen, maar de kans is vrij groot dat de buurt mij verdenkt van criminele praktijken. Waarom? Door mijn onregelmatige baan. Meestal ben ik vrij als anderen zich naar hun broodheer slepen. Terwijl ze slaafs in de auto of op de fiets stappen om weer met frisse tegenzin aan een nieuwe werkdag te beginnen, zien ze mij geeuwend voor het raam staan. Vele oordelende,van minachting doordrenkte blikken zijn mij al ten deel gevallen. Het wachten is op de eerste scheldkanonnade of de alom bekende middelvinger.

Na voor de zoveelste keer door de nacht te hebben gevlogen, werd ik vorige week weer rond borreltijd wakker, deed plichtmatig de gordijnen open (dat schijnt zo te horen) en sprak met vrienden af bij mijn lievelingscafé in het Vondelpark. Ik kom daar graag. Niet omdat hun tosti’s zo goed zijn, want dat zijn ze niet, maar vanwege de bonte kakofonie aan couleur locale die iedere dag neerstrijkt op het populaire volkse terras en vrijwel zonder uitzondering de versgebakken appeltaart met spuitslagroom naar binnen werkt. Toegegeven, die ís ook verrukkelijk. Zittend in deze uitbouw heb ik me de afgelopen jaren vaak verbaasd – en kostelijk vermaakt – over de vreemd uitgedoste mensen die in Amsterdam blijkbaar vrij rond mogen lopen. Van rebelerende punkers  tot brallende studenten, van rechtse beursballen tot linkse alternatievelingen en van hippe rosé drinkende stadsyuppen tot provinciale dagjesmensen uit een of ander kutgehucht. Niets is zo leuk als ‘mensen kijken’. Soms, als je dicht bij een andere tafel zit, kun je flarden van het gesprek opvangen maar meestal praat het rapalje zo hard dat je wel móet meeluisteren, ook al wil je het eigenlijk liever niet.

Een tijdje terug zat er aan een belendend tafeltje een licht beschonken zwerver met viezige kleren en een stinkende herdershond. Met nog drie bruine tanden in z’n ratel wauwelde deze verloederde kansloze met een onvervalst plat Amsterdams accent.  Het was het type dat voor hij iets vertelt, zegt: “Kijk, weet je wat het is?” En dan vertelt wat het is. Een kennis van me gebruikt constant stopwoordjes en begint bijna iedere zin met:  “Ik heb dan zoiets van.” Anderen slissen weer ambetant , stotteren hevig of praten met consumptie. Als je er op gaat letten – en opmerkelijk genoeg doe ik dat de laatste tijd -  is het behoorlijk irritant.

Mijn hinderlijke eigenschap is dat ik altijd (ja, altijd) te laat of in het gunstigste geval nog net op tijd kom voor een afspraak. Dit is Remco ten voeten uit. Altijd denken dat er nog tijd zat is. Het is zeker geen kwestie van pesten of treiteren, tenslotte is het niet iets om trots op te zijn, maar het lukt me gewoonweg niet om op tijd te komen. Mijn vrienden weten het ondertussen en houden er rekening mee door me een uur van te voren even op te bellen of eerder met me af te spreken dan eigenlijk nodig is. Vroeger vergoelijkte ik mijn gedrag door te zeggen dat ik oorspronkelijk uit het zuiden kom, en dat dit ‘het Brabants kwartiertje’ is. Onderwijl woon ik ruim negen jaar in Amsterdam en is het kwartiertje verlengd naar een half uur, dus daar kom ik ook niet meer mee weg. Bovendien ga ik er automatisch vanuit dat anderen óók te laat komen. Maar echt vervelend word het pas voor me als mensen te vroeg komen. Wil je snel onder de douche springen omdat je denkt nog vijf minuten te hebben, staan ze ineens voor je deur.

Anderen hebben weer de ergerlijke eigenschap dat ze zich druk maken om kleine onbenullige, vaak materialistische zaken die doorgaans nog ver in de toekomst liggen. Keer op keer verbijster ik me weer over het feit dat sommigen zich zo vreselijk kunnen opjuinen om futiliteiten. Soms, als ik een goede bui heb, probeer ik ze aan de hand van mijn situatie uit te leggen dat het ver uitstippelen van toekomstplannen niet zoveel zin heeft. In de tussentijd wringt het leven zich erdoor en kan er van alles mis gaan. Zo is het risico op kanker tegenwoordig 1 op 3. Ja, dat lees je goed: één op drié. Een oncoloog vertelde tijdens een KWF informatiedag dat de kans dat mensen persoonlijk met kanker in aanraking komen 33 procent is. Drieëndertig procent! Kanker is niet ver van je bed, velen van ons stappen er iedere avond mee in bed.
Slaap lekker vannacht en morgen ‘GEZOND’ weer op!

Remco Brouwers

Concertkaarten koop je minimaal een half jaar van te voren. Dat is een feit en is nu eenmaal zo. Bij gewilde artiesten moet er je gewoon heel snel bij zijn voordat anderen met de begeerde tickets aan de haal gaan. Dit ondanks de absurde entreeprijzen. De crisis heeft ook bij concertgangers aangeklopt, maar is blijkbaar nog niet binnengetreden. Meestal lukt het me om erbij te zijn. Soms ook niet. Sterker nog, als je naar zo’n waanzinnig populaire band wilt, is het doorgaans binnen een half uur uitverkocht, en in dat half uur lig ik nog in mijn bed. Mocht ik dan op slinkse wijze toch binnen zijn in zo’n bloedhete zaal, dan denk ik meestal: ‘rot op met je bezwete bovenlijf, achterlijke mongool’ en ‘au, mijn teen.’ In mijn oneindige menselijke ontoereikendheid, moet ik toch enigszins beschaamd toegeven dat ik een oude zeikerd ben geworden met een gemakzuchtige muzieksmaak. Het is vroeger wel eens anders geweest natuurlijk, maar mensen zoals ik horen niet meer thuis bij een hip en trendy muziekevenement. Trouwens, ik geloof dat ik nog liever een nier zou afstaan of me zou laten doodmartelen dan dat ik naar de hedendaagse muziekpulp ga kijken. Toch is er één muziekband waarbij ik de bovengenoemde ongemakken graag voor lief neem en die ik koste wat het kost wil zien, nl: Depeche Mode. Ja inderdaad, dat is zó jaren tachtig, maar ik ben ook van die tijd. Eerlijk gezegd nog van ruim daarvoor. Vertel het tegen niemand maar toen ik op de wereld kwam, had Elvis weliswaar de omvang van een tweezitsbank maar was hij nog altijd springlevend en beleefde zijn gouden jaren.

Ongeveer vanaf mijn twaalfde jaar raakte ik zwaar op de hand en ontwikkelde ik een voorliefde voor de melancholische, licht deprimerende muziek van deze drie Britten. Waarschijnlijk zegt dit iets over mijn gemoedstoestand, want sindsdien ben ik aan de Depeche Mode. Toen ik hoorde dat ze in 2006 een eenmalig concert gaven in Rotterdam, was ik er dan ook als de kippen bij en kocht met een ijzingwekkende vanzelfsprekendheid de beste en duurste kaarten. Wat kon me immers gebeuren? Ik was kerngezond (dacht ik) en het leven lachte me toe. Dat was in de zomer van 2005 en – zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten – was er dat jaar onweer in mijn hoofd op komst. Dat onweer zorgde voor uiterst onverkwikkelijke gezondheidsproblemen waardoor ik flink in mineur raakte, en alhoewel ik me er maanden op had verheugd en de entreetickets me iedere dag uitnodigend aankeken, besloot ik niet naar het optreden te gaan. Los van alle rampspoed dat jaar was dit de zoveelste beproeving en het bericht dat ze de sterren van de hemel hadden gespeeld, beet behoorlijk.

Vorig jaar speelde Depeche Mode weer in Rotterdam, en weer had ik kaarten gekocht. Deze keer was ik wél van de partij en toen ik daar verheugd stond te wachten op wat zou gaan komen, wervelde een prettige stroom van ambivalente gedachten door mijn hoofd. Ineens waren de drommen mensen niet meer storend en genoot ik zelfs een beetje van hun vrolijk gedar. Maar bovenal voelde het als een revanche, een overwinning op mezelf en op de doomdenkende Nederlandse doktoren dat ik, ondanks hun dramatisch slechte prognose, na vier jaar nog steeds onder de levenden ben en intens genoot van het prachtige optreden. Bart Chabot stond naast me en knikte vriendelijk.

Geluksstoten schoten door mijn lichaam en ik voelde me op dat onbetaalbare moment de gelukkigste mens op aarde. Dat had ik werkelijk nooit gedacht nog mee te mogen maken toen de Nederlandse oncoloog me met een moeilijke, ernstige blik aankeek en haperend vertelde dat ik eigenlijk ‘een vogeltje voor de kat’ was. Toen de zanger opkwam, gilde een volkse gecoupe-soleilde vrouw dat ze bijkans stierf van geluk. Haar opmerking werkte verlossend op me in en ik dacht bij mezelf: ‘zolang ik leef, wil ik sterven van geluk!’

Slaap lekker vannacht en morgen ‘GEZOND’ weer op!

Hormonen gieren als een gek in het rond, mijn anders zo geringe eetlust groeit met de dag en een buikje begint zich te vormen waar eerst nog voornamelijk littekens te zien waren. Zwanger zijn is een geheel nieuwe ervaring. Een ervaring waarvan ik dacht dat ik het nooit zou mogen meemaken. Ik wist überhaupt niet of ik nog vruchtbaar was na alle chemische troep wat de afgelopen jaren in mijn lijf is gespoten.

En toch, hier zit ik dan; een aanstaande moeder. Dankbaarheid is een te klein woord voor wat ik voel. Ik ben het voor het eerst helemaal eens met wat mijn lichaam uitvreet. Soms lijkt dit zwanger-zijn echter verdacht veel op ziek-zijn. Ik wil hier absoluut niet ondankbaar klinken, want dat ben ik dus niet maar er zijn overeenkomsten te noemen. Hoe je het ook wendt of keert. Een voorbeeld uit de praktijk; mijn enthousiast groeiende eetlust neemt de voorkeur voor eieren en vlees; veel proteïne dus.

Herkenbaar voor sommigen van jullie? Dat was toch echt een bijwerking van de chemo, kan ik me herinneren. Dan is er nog een merkwaardige voorkeur voor voedsel met een sterke, niet te omzeilen smaak. Als alles met mosterd bedekt kon worden was ik heel gelukkig. Jammer genoeg zeggen ze dat salami beter vermeden kan worden tijdens de zwangerschap. Daar baal ik van. Dat was dan weer een voordeel van de chemo; ik heb toen op salami en eieren geleefd. Met af en toe tonijn, voor de afwisseling. Er was niks verboden destijds en ik heb me dan ook rijkelijk beloond met goed eten. Nu is de waslijst van dingen te vermijden langer dan de gemiddelde boodschappenlijst en dus beperk ik mij tot veel kruidenthee drinken. Dat vult ook de maag en schijnt gezond te zijn voor een foetus in wording.

Volgend verschijnsel; de welbekende rondgierende hormonen, waar iedere zwangere vrouw last van zou hebben (maar haar partner nog meer). Ook dat is mij geen onbekend verschijnsel. Daar heeft de tumor destijds wel voor gezorgd. Nu is de eer aan een bevruchte eicel. Dankzij deze bevruchte eicel zit er wel iets meer oestrogeen in het mengsel dat mijn bloed heet, maar oestrogeen of hydrocortison, wat maakt het eigenlijk uit? Een hormoon blijft een hormoon en het effect op de psyche van de mens blijft even ontregelend. Daar doe je weinig aan. Vervolgens komen we bij mijn verdacht dikker wordende buik. Littekens en gaten hier alom, dus een beetje meer inhoud kan op zich geen kwaad, dacht ik zo. Bovendien heb ik goede hoop dat het ooit wel weer terug in vorm zal springen. En zo niet, dan niet.

Laten we wel wezen; het landschap van mijn buik is al jaren niet meer wat het was. Dus mocht de boel niet spontaan terug in vorm schieten (en ik vermoed dat ik hier weer iets te optimistisch ben) dan kan ik ook daar mee leren leven. Voordeel van kanker; je leert leven met je lijf zoals hij is. Goed, dat waren de voor mij opmerkelijke overeenkomsten met het ziek-zijn, die ik toch met jullie moest delen. Maar dan nu de verschillen. Deze zijn voornamelijk in de psycho-sociale sfeer te vinden, is mij opgevallen. Een lijf is immers maar een lijf en kan slechts een beperkte hoeveelheid kanten op tijdens haar gebruiksduur. De psyche echter, houdt nooit op zich te ontwikkelen.

Zo ervaar ik nu bijvoorbeeld, voor het eerst, totaal geen lichaamsvervreemding. Terwijl ik dat toch echt wel voel wanneer ik aan de kanker ben. Dan distantieer ik me het liefst zo ver mogelijk van mijn lijf vandaan. Veel te pijnlijk anders. Nu deins ik echter vrolijk mee op deze stroom van veranderingen. Straks wordt het nog erger; dan ben ik zo groot als een huis, onherkenbaar voor mezelf en vooral ook voor anderen – en toch ben ik blij met dit alles. Ik ben het voor het eerst helemaal eens met wat mijn lichaam uitvreet. Gebreken en al. Misschien helpt dat tegen de lichaamsvervreemding? Wie weet. Of ik ben onderhand zo gewend aan een lijf wat zijn eigen plan trekt dat ook dit er wel bij kan. Dan zou kanker een voordeel zijn bij eventuele zwangerschappen…. Maar dan zou het toch ook een voordeel moeten zijn bij het leven op zich? Bij alles wat een mens in het leven meemaakt?

Na een rondje kanker (laat staan 7 rondes) ben je als mens namelijk behoorlijk ervaren in de wereld van controle verlies (een thematisch onderwerp bij mij, zoals jullie misschien al is opgevallen). En ervaring in controle verlies kan ook wel de Kunst van Overgave genoemd worden. Dit is een belangrijke kunst om onder de knie te krijgen, wil men met een beetje mentale rust de dood in gaan. Maar het is ook een belangrijke – en misschien wel onderschatte – Levenskunst. Want niet alles gaat over de dood, zo blijkt nu. Doorleven nadat je je begrafenis hebt geregeld is een uitdaging op zich. Een uitdaging waarvan velen van jullie wellicht ook mee bezig zijn nu.

Deze uitdaging vraagt de nodige overgave. Alles accepteren wat nu nog op je pad kan komen, betekent zowel de goede dingen als de slechte dingen met beide armen omhelzen. Het is niet niks. Zo is ook de stap om een kind te nemen behoorlijk eng te noemen. Ik weet namelijk dat er geen garanties zijn dat dit tijdperk kankervrij zal blijven. Maar moet ik daarom ronde 8 afwachten? En ondertussen braaf niks doen, want; stel dat je ziek wordt? Dan kan ik toch beter meteen mijn doodskist in kruipen, lijkt mij. Nee, ik zie het liever zo; mijn lijf is als een slagveld waar ook bloemen groeien.

Nu staat mijn veld volop in bloei en dat duurt zolang het duurt. Wij weten geen van allen hoe lang we in bloei zullen staan. Een stel ouders die zich bewust zijn van hun sterfelijkheid en ieder moment met dankbaarheid vervullen lijkt mij echter een groots cadeau voor een kind.